Det var så triveleg å kome inn i salen før Den usynelige sette igang. Eg fann fram til ein stol eg likte, og så fekk eg lov til å legge frå meg litt jord på scena. For å bidra til scenografien, liksom. Eg var med i stykket òg, for vi i publikum hadde spela inn ei lita lydfil eller to på førehand. Artig.

Det er mykje eksistensiell prat i denne Immaturus-framsyninga, utan at det blir pretensiøst. Og mange videoklypp, utan at det blir kleint. Vi ser dessutan scena frå oven mykje av tida, det likar eg.

Tihi.

Slutten var skummel.

Hald augo ope for Den usynlige, siste framsyning er på fredag – du rekk det fint.

Bilete ser du hjå Studvest.

- Ragnhild

Immaturus imponerer stadig. Og dette trur eg at eg kan seie uavhengig av mitt tette forhold til Bergens studentteater.Tivoli er nok ein gong forandra til eit nytt univers, denne gongen ein white box med cat walk. Vi tilskodarar vart plasserte som publikum på ei moteshow, og ein kjem verkeleg nærmare skodespelet når ein bokstaveleg tala kan strekke føtene ut på scena.

Foto: Veslemøy Furuseth – Design: Pesijn M. de Rijke

Fire skodespelarar synte oss eit kompleks samlivsdrama, med to skritt til sida og bytt partnar i hytt og gevær. Berre eitt nytt ansikt denne gongen, men immaturusveteranane er gjengangarar av ein grunn. Her var det ingen svake ledd, og samspelet gneistra mot den kvite bakgrunnen. Det nøytrale spelerommet var passeleg abstrakt og hadde akkurat nok rekvisittar til at de fungerte – i god harmoni med spelet. Kostyma passa òg godt inn, med berre små variasjonar frå det kritkvite gjennomgangstemaet. Og ikkje minst: det merkast at Immaturus etter kvart har fått eit godt samarbeid med habile teknikarar.

Berre ein stad tykte eg at produksjonen bomma: eit plutseleg sinneutbrot blant fleire av karakterane gjekk over i ein slags messande abstrakt modus, av typen ”eg-børstar-av-meg-innbilt-møkk-medan-eg-pustar-høgt-og-repetativt”, som vi har sett ein del av dei seinare studentteaterproduksjonane. Denne gongen braut det litt for mykje med spelet – dei reelle sinneskrika og kastinga av møblar var meir enn verknadsfullt nok.

Sjølve narrativen var ikkje så verst den heller, faktisk. Så til slutt vil eg berre seie: eg bøyer meg i støvet for heile produksjonsapparatet bak Nærmere, takk for ei heilskapleg oppleving!

Dristig: Programmet var stifta på kortsida.

Nærmere av Patrick Marber – Regi: Fredrik Longva – Produksjonsleiar: Tina H. Engedal – Dramaturg: Marte A. Boge – Scenografi: Ragnhild L. Veim – Lyd: Snorre R. Mandal – Lys: Eirik L. Hegre – Aktørar: Jonatan L. Anabalón, Line S. Røthing, Haflidi A. Haflidason, Anna Louise B. Malo

Speles: 6., 8., 9., 11. og 12. oktober i Tivoli, Det akademiske Kvarter

Sjå klypp frå framsyninga her (legg merke til kaffikjerringa på fyrste rad).

- Ragnhild

… avlytting av et radioteleskop, er skrive av diktaren Rolf Jacobsen. Forestillinga med same tittel som her, hadde urpremiere i går. Som ein co-produksjon med studentteatret Immaturus har kompani Skopelli laga ei forestilling basert på dette diktet. Ingrid var på premiera i går (ja eg kan like greitt seie det no – det vart ikkje noko kleint bilete av meg i speilet – skuldar på varmen).

Tanker ved… visar oss fem gudar som skapar eit menneske på jorda, Iris, dei fortel historia til dette mennesket og korleis dei alltid har kontroll og oversikt over det som skjer i livet hennar.

Eg likar teater kor eg ikkje kjeder meg, det gjorde eg ikkje her, ikkje i ein einaste augneblink. Med humor, dans, talekor, felelydar, miming og andre absurditetar blir vi satt i møte med ei forestilling som både visar gode og reflekterte tankar rundt tematikken, men som eg er fin nok i seg sjølv utover dette. Aktørane er verkeleg tilstades på scena og tar med publikum inn i forestillinga si verd på ein varm måte, ein kjennar seg ivareteken som publikummar.

I diktet «Tanker ved avlytting av et radioteleskop», finner vi en fremmedhet og en søken etter svar. Store spørsmål stilles. Vi inviteres utvilsomt til å tenke på menneskers plass i universet. Det får oss igjen til å tenke på hvilke signaler vi sender ut i verdensrommet. Våre konstante observasjoner av oss selv og hverandre her nede – hva fører det til? Og er det forresten vere egne signaler vi får tilbake?

(frå programmet)

Forestillinga speler i dag kl. 11.30 og 20.00 i Tivoli på Det Akademiske Kvarter, ta deg ein pause frå sola – det er verdt det! Og om du tilfeldigvis skulle befinne deg i Elverum 20.-24. juni, speler forestillinga der under volumfestivalen.

Regi: Anna Ree – Aktørar: Lise A. Knudsen, Svein H. Hovland, Haflidi A. Haflidason, Karen Eide Bøen, Åsa Ree og Anna Ree

Alle foto: Aleksander Silchenstedt Lunde

- Ingrid