- Ragnhild og Ingrid

Vi forsto det på førehand, at dette er den krevjande typen dans. Det skjer ikkje så mykje forskjellig i Ingri Fiksdal sine verk.

Først må du sitte å sjå litt på korleis repetative rørslar er ganske fascineriande. Og så må du etter kvart innsjå at det neppe kjem til å skje noko særleg meir i løpet av framsyninga. Så blir du litt lei. Så oppdagar du at det jo er ganske mykje som skjer, men i musikken – ikkje rørslene. Så innser du at du neppe har lårmusklar som kan måle seg med dei som står der framme og voggar fram og attende i ring. Det tenker du på ei stund, før du sett vodkaen du fekk i vrangstrupen og må hoste veldig stille. Og så blir du litt fascinert av rørslene att, og tykkjer eigentleg at det er ganske åkei. Men no er det jo nesten heilt mørkt.

For nokre år sidan var vårt første møte med Fiksdal; i Orchard Ballads let vi oss fascinere over kor vakkert det kan vere å dra i eit silketeppe. Vi fekk ei sterk opppleving av korleis dei repetative rørslene gjorde at kroppen i rommet mista sin humane form og såg ut som noko mekanisk, eller ein annan organisme. Ingrid har på kjensla at det var noko av det dei prøvde å videreføre i Band òg, ei anna Fiksdal-framsyning av same sort. Nen sidan ho veit at det er den effekten ein prøvar å oppnå, så fekk ho ikkje same kunstnariske oppleving av det.

Rørslemønsteret i Night Tripper baserer seg på same konsept som dei to føregåande, men her vart dei einsformige rørslene meir rituelt performativt enn visuelt performativt.

Der kor Orchard Ballads og Band slutta ved applausen, var vi her velkommen til å vere att og ta oss litt meir vodka og ete ostepop og Haribo. Det var veldig koseleg å prate med aktørane og teatereliten etterpå, som alltid. Det er jo grunnen til at vi heng så mykje på Teatergarasjen. Og vi blir alltid glade når vi får noko i glaset eller å bite i, ikkje minst når ein oppdager glow sticks mellom den jordanske spriten og drueklasane. YOLO.

Konsept: Fiksdal/Langgård/Becker | Koreografi: Ingri Fiksdal | Musikk: Ingvild Langgård | Scenografi: Signe Becker | Dansere: Pernille Holden og Julie Solberg | Musikere: Jørn Tore Egseth, Ane Marthe Sørlien Holen, Ingvild Langgård/Øystein Wyller Odden og Gunhild Mathea Olaussen.

Night Tripper kan du sjå i Bergen også i kveld, tysdag 7. mai.

- Ragnhild og Ingrid

Det er mykje eksistensiell prat i denne Immaturus-framsyninga, utan at det blir pretensiøst. Og mange videoklypp, utan at det blir kleint. Vi ser dessutan scena frå oven mykje av tida, det likar eg.

Tihi.

Slutten var skummel.

Hald augo ope for Den usynlige, siste framsyning er på fredag – du rekk det fint.

Bilete ser du hjå Studvest.

- Ragnhild

tikk tikk tikk

Deltakarar har tikka inn til Dansens dager denne våren, og til slutt vart det 570 stk på papiret. Bra det på mirakuløst vis vart meldt sol.

Røde sko

Eg har vore på kino og sett ballettfilm frå førre århundre. Dette var dramatisk og veldig underholdande.

(illustrasjonsfoto)

Desse skoa kan du sjå kl. 21 på USF Cinemateket i kveld.

Lang dag i sola

Storslått feiring av Dansens dager i Bergen laurdag.

Artig med så mange folk!

Artig med så mykje sol!

 Meg. Ein stad

I morgon er eg klar for ein ny stadspesifikk dag med Dans. Et sted – sjølv om det kjem til å bli litt vel typisk bergensk. Da blir det til og med diskusjon om det stadspesifikke i kunsten, kanskje eg er så heldig at eg får lært litt meir om det stadspesifikke teatret da? Uansett – eg er førebudd:

Kvile no

Eg skal berre slappe av litt fyrst.

-Ragnhild

No har eg budd i trønderhovudstaden sidan i fjor sommer, og eg må meddele noko som er litt flaut. Eg har ikkje satt mine bein innanfor institusjonsteatret i byen ein einaste gong. I frykt for at blogglesarar og hysteriske losje-fans skulle kaste seg over meg, har eg haldt meg unna. Heilt fram til laurdag, da var eg invitert med på konsert, og hadde endeleg skaffa meg politibeskyttelse.

Sjølv med politibeskyttelse er det viktig å vere god rosablogger og ta bilete av seg sjølv i speilet. Her er eg og to av vaktene i eitt særdeles heldig lys. Sånn apropos speil. På Trøndelag teater er det mange speil. Eg måtte sjølvsagt prøve ut alle saman, og våga meg ut på ein fotograferingsrunde utan konstablane. Her er ein kjapp vurdering av speglane på teatret.

Heilfigur på toalettet trekk opp, kunstlig lys trekk litt ned. Heilt ok resultat.

Meir heilfigur i foajeen, pluss for naturleg lys frå dei gigantiske vindauga.

Nesten heilfigur frå garderoben. Godt lys til at det var inne i ein krok. Min favoritt. Sjå opp for fleire bileter herfrå ved seinare høver.

Men ja, attende til det dette eigentleg handlar om. Konserten. Us Not Them, ein tributekonsert til Pink Floyd, var opphavleg ein intern greie på teatret. Dette vart vistnok så bra at dei måtte dele det med resten av verda.

Det eg likte best var at her fekk dei som ellers skjular seg i kulissane sjansen til å vise seg fram. I alle fall ein rekvisitør, usikker på kva profesjonen til resten var, men dei kunne i alle fall lurt meg med å seie at dei er musikarar på heiltid. For dette var bra musikk, og eg kjenner i grunnen berre til brikken i veggen og har eit nesten eit ikkjeeksisterande forhold til dei rosa floydane.

Meg og min personlege bodyguard inne i teatersalen. Også slenger eg ved eitt bilete frå konserten berre for skams skuld. Konserten speler i kveld òg på den flotte gamlescena, men eg har på kjensla at du må vere kjapt ute om du vil ha billettar.

- Ingrid.

Ho kjenner at brygga flyt. Han fekk napp, men ikkje hjå meg seier ho. Kvakk kvakk seier anda. Eller var det ho som sa det? Eg fekk napp!

Er det langt igjen, spør ein av dei. Ikkje meir enn 8,4 får ho til svar. Aha, 8,4, det er jo klart.

Ekspander! Degrader! Agger! Ho målar opp, no er det omtrent 40, ikkje lenge til 42. Brygga sitt fast.

Eg får det ikkje til seier ho. Men ingen svarar. Dei andre sitt fast i brygga.

Kva er målet?

- Ingrid

- Less jokes, more art

Men det var ikkje &.
& var kul.

BURN  BURN BURN BURN
NUKE NUKE NUKE NUKE

I tillegg til viktige og djupe refleksjonar om framtid og droidar og menneske i skjønn foreining, var det dei  musikalske innslaga som gleda hjertet mitt mest. Vi fekk servert laserharpe og trampedelfin, i tillegg til den kulaste keyboardgitaren eg har sett nokon gong.

- We are in it for the song and dance

Konklusjon:
Eg skal definitivt kjøpe med ei svær golvplante eg skal spele barokkmusikk på.

- It’s a nest!

& – Skrive og produsert av: Halory Goerger og Antoine Defoort – Scenedesign: Julien Fournet – Scenemanager og ljos: Jean-François Philips – Lyd: Robin Mignot / Guillaume Hairaud

& speles i Studio USF laurdag kveld kl 19.00 – betre enn tyrkisk Star Wars!

- If it fails, we’re fucked

- Ragnhild

I mellomtida får du heller lese litt om mitt forhold til Sult, boka altså, ikkje tilværet.

Hei så lenge – Ingrid

Her kjem ei oppskrift med dårlege mobilbileter, slik som dei gode rosabloggarane vi er. Så har du noko å fylle påskeegget med igjen (for du har sikkert ete opp alt allereie).

Kven skal ut? Ein av desse ingrediensane skal ikke vere med.

Konfekten består av tre delar du lagar kvar for seg. Du treng:

Til botn:
1 pølse kransekakemasse

Til smørkrem:
100 g romtemperert smør
1 ½ dl melis
1 eggeplomme
2 ss oboy, eventuelt kakaopulver, men da litt mindre mengde
2 ts vaniljesukker

Til topping:
2 store plater melkesjokolade, eventuelt kokesjokolade om du likar det mørkt.

Botn:
Her kan du sjølvsagt nytte heimelaga kransekakemasse om du får til slik.

Rull ut kransekakepølsa slik at den blir ca. like bred som ein fem-kroning. Skjær opp i skiver som er litt smalere enn 1 cm. Legg steikepapir på ei langpanne og fordel botnane utover. Steikast på 200 grader i 8-10 minutt. Når dei er ferdig skal dei vere mjuke inni og krispy på utsida. Avkjøl dei i frysaren eller ute om vinteren.

Smørkrem:
Her kan ein i prinsippet helle alt i ein bolle og berre blande saman med stavmikser. Om ein ikkje har slik for handa og må gjere det manuelt, blandar du først saman smøret og egget, for å gjere det enklare å røre saman. Eit tips er å dele opp smøret i terningar, da går det raskare. Tilsett så alle dei tørre varane.

No skal du fordele smørkremen på kransekakebotnane. Ein liten dæsj på kvar, slik at det ikkje dett utom kanten på botnen. Dette kan du gjere med skei, men det enklaste er å ta smørkremen i ei kremsprute og fordele kremen med den.

Sett det til avkjøling igjen.

Topping:
Smelt sjokoladen i vatnbad. Dypp botnane med smørkrem oppned i sjokoladen til det dekker akkurat over kanten til botnane. Her kan det vere lurt å bruke eitt matpinsett, for det grisar litt. Sett det på eit fat og la det avkjøle igjen.

No skal dei sjå omtrent slik ut. Og du er klar til å ete! Dei bør oppbevares kaldt, i kjøleskap til dømes. Om du har lyst på ein meir vaksen smak, anbefaler vi å helle i nokre spiseskeier med hemmeleg ingrediens i smørkremen, slik som eg har i biletet nedanfor. Lykke til, og rop ut om du ikkje får det til.

- Ingrid