Sei hei til

Sei hei til Intimteatret

Laurdag er det premiere på Intimteatrets siste produksjon, Tilfluktsrommet. Frontlosjen stakk innom ein av prøvene i tilfluktsrommet i Galgebakken, for å bli betre kjend med det relativt ferske tilskotet i kulturverda.

Aktørar tilfluktsrom
Aktørane i Tilfluktsrommet går ut  for å varme seg når dei har pause frå prøvene (hugs jakke!)

Kjernen i Intimteatret består per dags dato av Erlend Klette og Johannes Tønder, men gruppa utgjer ei rekkje unge teater- og kunstinteresserte med ulik bakgrunn, både performancekunst, dans, manusarbeid og arkitektstudiar.

- Vi er opptatt av å caste ulike kreative folk, nokon som har noko å kome med, seier Erlend. Han står oppført som regissør for Tilfluktsrommet, men understreker at det har vore ein demokratisk prosess (devising, som nokon likar kalle det). Intimteatret beskriv til og med seg sjølve som eit teaterlaboratorium.

Gruppa spring opphaveleg ut frå Studentteateret Immaturus, da som Det intime prosjektet i 2012.  Men det heile gjekk fort over til å bli eit anna og sjølvstendig prosjekt, med nytt namn og nye arenaar å spele på. No reknar dei seg sjølve som ei fri teatergruppe som jobbar med det rituelle og seremonielle ved scenekunsten.

Planen er å produsere jamleg framover, med ønskje om å vere blant dei som påverkar kulturlivet i Bergen by. Og dersom dei lukkast med det, er det heilt vitalt å kome til bunns i vitale aspekt knyta til regissør Klette. Det er sjølvklart ein jobb for Frontlosjen.

Erlend Klette, Intimteatret

ASL?
22 år på måndag – frå nabokommunen til Bergen (Samnanger). Oppvaksen på gard.

Stjerneteikn: Kreps

Tre ting du ville tatt med deg på ei 16 timar lang Vinge/Müller-framsyning?
Ein kvitvinsdunk, glutenfrie knekkebrød og Det marginale teater som oppslagsverk.

Korfor laboratorieteater?
Fordi teater på ingen måte er ein lukka og gjennomforska kunstform. Eg meiner det er viktig å prøve å forske. Prosessen er viktigare og alt det der ;)

Beskriv ein typisk arbeidsdag for deg
Ein typisk dag byrjar på Sydneshaugen med eit kvitt ark og sluttar sveitt på scenegolvet.

Korleis vil du ta over verda med Intimteatret?
Intimteatret skal forsøke å unngå å ta over verda – vi sett intimitet og umiddelbarheit framfor verdsherredømme.
Men med fokus på akkurat det, så endar vi nok opp med å erobre verda likevel. Til slutt.

Tilfluktsrommet

For deg som vil vite meir om Tilfluktsrommet

«I tilfluktsrommet kan mennesket utfolde seg fritt – uten å måtte ta hensyn til samfunnets normer og regler for hva som er akseptabelt – her utforskes okkultisme, spiritualitet og flukten fra samfunnet. Johannes har selv nettopp blitt medlem av en kultisk bevegelse som holder til i et tilfluktsrom på Nordnes. Vanligvis eksperimenteres det her med åndelige besettelser, og Johannes vil nå ta med gjester ned i tilfluktsrommet, i et forsøk på å forbedre/forsterke deres rituelle sermonier. Publikum vil få oppleve en underverden av spiritisme og religiøse fanatikere – lokalisert like under beina på familiene og barna som leker og soler seg oppe på Klosterhaugen.»

Tilfluktsrommet - Regi: Erlend Klette - Produsent: Amanda Øiestad Nilsen - Skuespillere: Johannes H. Tønder, Maria Helena K. Nerhus, Ingeborg Wie Henriksen og Sharon H. R. Siversen.

Valuta: kontant – Temperatur: jakke og skjerf. Og kanskje lue.

Premiere laurdag kl. 18.00
Speles 21. – 22. og 25. – 28. juni i Galgebakken tilfluktsrom på Nordnes.

- Ragnhild

Standard
Kvardagsglimt

Som balsam for øyre og sjel

Festspillene i Bergen er for lengst over, og Frontlosjen går frå  #festspillbloggerne2014 attende til å vere episke  rosa-scenekunstbloggarar.

For å markere dette, nyttar vi høvet til at vi finnes i fleire format: kven betre til å gjeste u-dan.net enn ein rosablogg med akademisk bismak?

Høyr dei silkemjuke stemmane våre her: TEATER TIL FOLKET! GJESTER: FRONTLOSJEN

knut melvær
 Knut Melvær i aksjon. Mykje fancy utstyr, om enn ikkje bompe-sikkert.

frontlosjen.com – pretesiøst om pretensiøsere uprentensiøse pretens-tøser

(fritt etter Ingrid på u-dan.net)

Udannet

 

MERK: For å halde på imaget gjorde vi ingen kjeldesjekk før eller undervegs i opptaket. Vi kan derfor ikkje stå inne for truverdet, noko av det er feil.

- Ragnhild og Ingrid (og Knut)

Standard
Omtalar

Ny ettertanke, ikkje meir spekulasjon

Det følas litt rart å skrive om Manifest 2083 etter ei rekkje innlegg om festspelmote og absurde forestillingar. Men likevel let vi den sette punktum for årets festspel.

Den mykje omtala produksjon som vart påbyrja kort etter 22. juli 2011, og er ferske reaksjonar forsegla i eit skodespel. Nei, den fortel oss ikkje noko nytt og banebrytande vi ikkje visste om tragedie eller rettsak (utruleg nok), og heller ikkje stappa med radikale og provoserande tolkingar og drøye slutningar. Når framsyninga vart synt for oss i Bergen førre måndag, var det som ei sterk og viktig påminning tre år etter.

Foto: Søren Solkær

«Noen ny innsikt, ideologisk eller psykologisk, føler jeg ikke at jeg sitter igjen med», skreiv Jan H. Landro i Bergens Tidende. Trur de verkeleg det var målet med produksjonen, spør vi. For det vi såg, var eit godt stykke arbeid som minna oss på kor innvikla og komplekst det er, det som får ein sint ung mann til å tippe over kanten. Korleis det er ein realitet at høgreekstreme i Europa vinn fotfeste, og at frykta for islamismen finst også hjå «vanlege folk», sjølv om dei/vi veit betre. Vi blir minna om at det kan vere farleg å teie ihjel det vi er redde for. Men også at den kollektive sorga tilhøyrer oss (les: vår nasjon), ikkje dei (les: danskane bak stykket, og alle andre).

Ikkje minst: vi blir minna på at teateret tydelegvis framleis har stor påverknad. For der media kan brette ut om hendinga, barndommen, rettsaka og bruk av videospel i enorm skala, må vi jo forstå at éi framsyning på ei bittelita scene i Danmark jo er eit reint talerøyr for ABB, prinsipielt krenkande og ei spekulativ utnytting av triste nordmenn. Kvifor er det meir alvorleg at ein sett opp ei forestilling basert på tragedien enn at media skriv stort om det? Vi er glade for at Lollike og Højgaard sto på sitt og laga kunst om noko dei brydde seg om. I tilligge til å vere godt handtverk (som burde halde i seg sjølv) var det viktig å sjå att utdrag frå både rettsak og få presentert sekvensar frå det frykta kompendiet. Nei, Manifest 2083 gav oss ikkje noko særleg ny informasjon – heller ny ettertanke. Det treng vi.

Og kva med dei som enno ikkje er klare for å sjå ei slik framsyning, som vil bli unaudsynt provoserte av å sjå ein danske vasskjemt hår knuse pellets på scenegolvet? Dei var nok ikkje på Østre 2. eller 3. juni. Teateret kan vere eit eigna medium sånn sett – det er langt lettare å unngå enn avisframsider og nyhendesendingar.

Dersom de lurte: Manifest 2083 gjer det ganske bra på Den store store tema-testen.

- Ingrid og Ragnhild

Manifest 2083 - Christian Lollike idé, tekstutvikling & regi - Olaf Højgaard idé, tekstutvikling & skuespiller - Tanja Diers tekstutvikling & dramaturg  - Christine Juhl Sørensen regiassistent - Hanne Mørup kostymer - Morten Kolbak lysdesign - Rasmus Kreiner lyddesign  - Nicolaj Spangaa scenografisk konsulent - Pressefoto: Søren Solskær.

Standard
Fashion, Kvardagsglimt

Festspelfashion: fargesterkt dagens antrekk

I dag syner Ingrid oss korleis ein ikkje treng å vere forsiktig med fargebruken sjølv om det er festspel. Flaks for Ingrid at hennar favorittfarge er rosa, og at den fargen går att i festspelprofilen. Dessverre lite leiregråblå og lysegul frå denne kanten da.

DSC01360_

DSC01367_

Fotor052920384

DSC01342_

Fotor0529201734

DSC01401_

Strømpebukse: heilt sikkert lindex, eller  H&M eller liknande – Sko: ecco – Kjole: sjølvsydd – Cardigan: H&M – Øyredobber: gåve fra kjærast – Blomer i håret: H&M.

Standard
Meiningar, Omtalar

Store tema: yey or ney?

Breaking news: Frontlosjen er ganske einige med Landro når det gjeld Pearl of Scandinavia.
Men det er ikkje berre det vi skal snakke om no, vi vil heller fundere litt over behovet for å behandle store, vanskelege og viktige tema som terrorisme i teateret (sånn som nettopp Pearl of Scanidinavia gjer).

Foto: Thor Brødreskift

Alle er vel einige om at teatert og kunsten kan – og skal – vere ein viktig samfunnsaktør. Men bør det vere til ein kvar pris? Frontlosjen vil gjerne unngå «tomme» framsyningar som kastar seg på store temabølgjer utan å heilt ha tenkt seg om – men det ser ut til å gå ei fin linje mellom kva som fungerer og ikkje. Når blir ei framsyning stempla som «sårt og viktig om rasisme» og når omtalar vi ho som «klisjefylt og påtatt»? Det er lett å bli for ivrig, og kanskje lesse på med alt for mykje om alt for mykje. På den andre sida har vi sett ein del teater som ikkje tek i nok, slik at produktet berre blir kjedeleg og intetsigande.

Derfor har vi bestemt oss for å lage ei habil sjekkliste med spørsmål ein kan stille seg sjølv når ein skal vere med å skape framsyningar som tek opp dei store temaa.

DEN STORE  STORE TEMA-TESTEN

1. Har du tenkt deg om?
Ja.
Nei.
Veit ikkje.

2. Har du funne ei vinkling som gjer ditt prosjekt unikt?
Ja.
Ja, masse pyroeffektar. Blir ny rekord.
Nei.
Veit ikkje.

3. Tilfører framsyninga ny kunnskap/nye aspekt til debatten?
Ja, så klart.
Nei, emnet er viktig nok i seg sjølv.
Nei, men ho stiller dei eksisterande argumenta opp mot kvarandre på ein veldig avslørande måte.
Veit ikkje.

4. Tek du tak i fleire store spørsmål på ein gong?
Ja, det er alltid viktig å ha med noko om rasisme og global oppvarming.
Tja, fokuset mitt eigentleg på mellommennesklege relasjonar, og korleis dette blir påverka av overordna tema*
Nei, eg held meg til dette eine.
Veit ikkje.

5. Er du redd for å provosere?
Ja, det er viktig å tone ting ned så stampublikumet ikkje blir indignerte.
Det er viktig å legge seg ein stad i midten. Ingen av delane, altså.
Nei. Det er viktig å ikkje provosere berre for å provosere, men ein må likevel ta i litt for å få folk til å handle.
Nei, provokasjon er hovudmålet. Filleriste tilskodarane og tvinge dei til å ta eit standpunkt.
Veit ikkje.

6. Har framsyninga kunstnarisk kvalitet i seg sjølv, uavhengig av temaval?
Ja.
Ja, har fått ein kompis til å skrive manuset. Han er skikkeleg flink, burde ha vore poet.
Nei, temaet er så viktig at det vinn fram i seg sjølv gjennom rå ektheit.
Nei, men det er ein del av det kunstnariske konseptet. Alt går til helvete, liksom.
Veit ikkje.

Som med dei fleste vekebladtestar, burde det vere innlysande kva retning det går i når du tek testen. Men om du er usikker, eller vil ha ekstern ekspertuttaling, kan du gjerne sende inn svara til post (æt) frontlosjen.com.

Og for ordens skuld: Pearl of Scandinavia lukkes berre delvis med å bestå tema-testen, men har likevel fleire gode grep. Vi likar spesielt godt promovideoen, den kan du godt sjå.

Pearl of Scandinavia – Christopher Grøndahl: manus - Katinka Rydin Berge: regi - Even Børsum: scenografi og kostyme - Gull Øzger: koreografi - Solrun Iversen: dramaturg - Lars Vaular, Bjarne Kvinnsland: musikk - Anand Chetty: musikkprodusent - Pål Rønning, Hege Aga Edelsteen, Dar Salim: skuespillere – Thor Brødreskift: pressefoto.

- Ragnhild og Ingrid

Standard
Fashion, Kvardagsglimt

Festspelfashion: klassisk og røff på same tid

Festspellogoens mønster minnar om noko futuristisk, men kan og ta oss med attende til 60-talet og lårkorte kjolar med store grafiske mønster. Hovudelementet i dagens festspelantrekk kombinerar dette, men vi gir det ein ekstra dimensjon med å tilføye prikkar. I rette festspelfargar sjølvsagt. Og ilag med skinnjakke blir det både røft og klassisk – slik som innhaldet i festspela gjerne er og!

Gjefsen_fib_foto Ingrid Saltvik Faanes

Gjefsen_Bergen_foto Ingrid Saltvik Faanes Fotor052915285DSC01284_Fotor052915212

 

Skinnjakke: PLES – Tørkle: bruktsjappe i Berlin – kjole: frå Berlins svar på Cubus -  Øyredobbar: Uvisst – Sko: Uvisst.

Standard
Omtalar

All My Dreams Come True

Så skjedde det. Dei gråhåra damene fremst på parketten fekk med seg litt real penis-i-øret-action. På ordentleg. På DNS.

allmydreams

Vi har med andre ord sett framsyninga som skal ta oppgjer med Disney og normalitetstyranniet. Den med aktørar som snakkar oss rett i fjeset og seier at dei er deprimerte, den eine meir enn den andre. Den med korte folk og lange folk og ei stor havfrue i lær. Framsyninga som skal røske litt i oss pietistiske nordmenn.

Dei to deprimerte hovudrollane vi treff i starten, dreg oss med inn i sitt eiget, alternative Disney-univers (Discy, for ordens skuld) – kanskje litt meir eventyr kan fylle tomrommet og erstatte antideprisiva? Det er her vi blir introdusert for «dei andre»  - dei med eventyrlege kroppar som ikkje går inn under normalitetsomgrepet vårt.

Dette aspektet var noko vi tenkte litt på på førehand – for kva type møte med funksjonshemma på scenen ville vi få? Stereotypt nok såg vi for oss ca tre moglege variantar:

1) Sjå på desse flotte individa! Sjå på kor flinke dei er til å gå rundt på scenen, og kanskje synge litt eller ha på seg søte kostyme. Det er viktig å hugse at du kan vere lukkeleg/ein fargeklatt i samfunnet sjølv om du er litt kort/sit i rullestol. Mammaen deira er såå stolt.

2) Slutt å vere fordomsfull! Dette er menneske, akkurat som oss funksjonsfriske. Slutt å sjå rart på dei, ta dei på alvor, ikkje la utsjånaden deira definere din oppførsel, du svake menneske.

3) Freakshow!

allmydreams3

Så – kva variant gjekk regissør Christian Lollike for? Tja, litt av alle tre. Fyrst fekk vi dei presentert ein etter ein, dei synte seg fram i ganske vanlege klede, og oppførte seg ganske vanleg. Vi sette latteren i halsen, vi kunne jo ikkje halde fram med å skratte – da skratta vi jo av dei. Eit par av dei gjorde små triks og vi klappa litt ekstra da han i rullestol endeleg fekk tak i mikrofonen på tilsynelatande strevsomt vis. Så fekk vi oss ein dose freakshow – som for øvrig inkluderte også dei funksjonsfriske aktørane i høgste grad – og rare, fordomsfulle, komiske og litt vulgære karakterar kom som perlar på ei snor. Det var eigentleg litt frigjerande, og vi kunne le av alt det morsomme aktørane gjorde og sa – men også litt av at det er litt komisk i seg sjølv å crowdsurfe ein veldig liten supermann inne på DNS. Etter kvart vart vi ført over i punkt 2-fasen, der vi kom litt over annerledeskroppen og vart vant til det.

allmydreams2

Men det var jo langt frå berre dette aspektet denne framsyninga dreide seg om. Det var dette perfeksjonsjaget da, med vaksne som knaskar piller og kjenner seg tomme innvendig, medan ungane blir plassert framfor tven med Disney-filmar med sine tvilsame rollemodellar og i det heile tatt. Det viser seg at det sceniske Discy-universet heller ikkje klarar å innfri, og ein av hovudrollene forsøker stadig å iscenesette situasjonar der han kan «føle noko» utan å lykkes. Korjke Edna-terapauten, fistfucking av Bambi eller henretting av ein «spastikar» gjer nytten.

Nestan litt deprimerande faktisk, ikkje det mest strategiske stykket å sjå for unge humanistar delvis «inbetween jobs» – er dette den lysande framtida vi har i vente? Heile denne seansen på slutten fekk òg ein slags ekstra dimensjon for oss – også når det kjem til dei sceniske verkemidla er vi litt blaserte. Vi er ikkje i stand til å kjenne så mykje av provoserande handlingar på scena, ikkje ein gong penis innsmurt i teaterblod som luftjokkar øyret til ein i rullestol vekker dei store kjenslene. Kva skjedde? Kjem vi aldri til å la oss sjokkere igjen? Vi velger å skulde på Vinge/Müller og Thomas Ostermeier.

- Ragnhild og Ingrid

All my dreams come true. Tekst og regi: Christian Lollike – Scenografi: Rufus Didwiszus – Kostymedesign: Ulrike Gutbrod – Lysdesign: Mathias Hersland – Medverkande: Marie Louise Wille, Morten Burian, Henriette Dinesen, Kristian de Linde, Carsten Mathiesen, Mikkel Lund & Andreas Petersen. Foto: FIB.

Spelast på DNS Store scene i dag, torsdag 29. mai kl 19.30.

Standard